​

“Ben artık her şeyi biliyorum. Uyandım, aydınlandım. Bir rehbere ihtiyacım yok.”
 

İnsan tam da bu cümleyi söylediğinde, kendi zihninin kurduğu en ince tuzaklardan birine yaklaşabilir. Tasavvuf bakış açısı ile bilmek, yalnızca bilgiye sahip olmak değildir. Kişinin “biliyorum” zannıyla hakikate kapanması, kendi cehaletini göremediği bir perdeye dönüşebilir.

Ego bazen karşımıza güçsüzlük olarak değil, “Ben oldum.” diyerek çıkar. Kişinin gözlerini kendi hakikatine kapatır; gölgelerini görünmez, döngülerini ise haklı gösterir. Böylece insan ilerlediğini zannederken, aynı yerde dönmeye devam eder.

Ben de bu yolun içinden geçen ve hâlâ bilmediklerinin önünde eğilmeyi öğrenen bir rehberim. Kendi yolculuğumda karşılaştığım ince tuzakları, perdeleri ve gölgeleri; yaşayarak, yüzleşerek ve içimde dönüştürerek tanıdım.
Bugün bu derinlikten diğer kadınların yolculuğuna alan tutuyorum.
 

Bireysel seans, sana ne olman gerektiğinin söylendiği bir yer değildir. Makroda yaşadığın deneyimlere birlikte bakarak, mikroda işleyen bilinçdışı örüntüleri fark ettiğin; zihnin sesiyle bilincin idraki arasındaki ayrımı görmeye başladığın bir alandır.

İlmi bahşeden günün sonunda O’dur. Rehber yalnızca bir aynadır. Eğer senin nasibinde varsa; o aynada kendi perdelerini, tekrar eden döngülerini ve görülmeyi bekleyen hakikatini fark edersin. Allah’ın izniyle, yolunda sana ağırlık olanı idrak eder, yüklerini bırakır ve tekâmülünde sağlam adımlar ile yürürsün...

Nasibi olanlar ile buluşmak üzere...